* دقت کنیم چیزی که یاد میگیریم علمی درست و رو به رشد باشه نه مباحثی که در فضاهای مجازی به صورت غیر علمی و بدون رفرنس گفته میشه خصوصا در مورد ورزش و سلامتی، پس با مقالات من سجاد عارفی نیا همراه باش *

درمان آرنج تنیس بازان

اکثریت قریب به اتفاق – تا 95٪ – موارد آرنج تنیس بازان را می توان با موفقیت بدون جراحی درمان کرد. تعدادی از گزینه‌های درمانی غیرجراحی در دسترس هستند، از استراحت و انتظار مراقب تا داروهای تجویزی تا فیزیوتراپی و سایر روش‌ها. موارد شدید و/یا مکرر آرنج تنیس بازان گاهی اوقات نیاز به جراحی دارد. [1][2][3][4][5] بسیاری از جنبه‌های درمان آرنج تنیس بازان در بین پزشکان بحث‌برانگیز باقی می‌ماند، بنابراین توصیه‌های درمانی ممکن است بسته به اینکه کدام پزشک یا سایر پزشکان ممکن است بیماران مراجعه کنند، بسیار متفاوت است. بنابراین به بیماران توصیه می‌شود در صورتی که توصیه‌های درمانی پزشک فعلی آنها تسکین کافی را ارائه نمی‌دهد، نظر حرفه‌ای دوم یا حتی سوم را جویا شوند. برخی از بیماران ممکن است متوجه شوند که درمان‌هایی که توسط پزشکان غیرپزشک انجام می‌شود، مانند کایروپراکتیک‌های ورزشی، فیزیوتراپیست‌ها، فیزیتریست‌ها یا مربیان ورزشی نیز می‌توانند تسکین دهند.

گزینه های درمان غیر جراحی برای آرنج تنیس بازان شامل موارد زیر است، اما محدود به موارد زیر نیست:

استراحت و انتظار مراقب گاهی اوقات استراحت از فعالیت(هایی) که باعث علائم آرنج تنیس بازان می شود برای کاهش علائم کافی است. [6]

پروتکل RICE یا ترکیبی از R est، Ice ، C ompression و E levation اغلب به عنوان خط اول درمان برای آرنج تنیس بازان استفاده می شود. علاوه بر استراحت، بسته‌های یخ پوشیده از پارچه را می‌توان هر دو تا سه ساعت یکبار، دو تا سه بار در روز، به مدت حداکثر بیست دقیقه روی ناحیه آسیب‌دیده اعمال کرد. باندهای ACE، آستین‌های فشاری یا سایر وسایل مشابه را می‌توان روی بازوی آسیب‌دیده استفاده کرد و بازو را می‌توان روی یک کوسن، میز بلند یا انواع دیگر سکوها بالا برد. این پروتکل می‌تواند درد را تسکین دهد و در عین حال تورم را کاهش داده و بهبودی را بهبود بخشد.

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی ، مانند آسپرین، ایبوپروفن (ادویل، موترین، نوپرین)، یا ناپروکسن (Aleve). این داروها به تسکین درد کمک می کنند و در عین حال با التهاب حاد بافت(های آسیب دیده) مبارزه می کنند.

ماساژ یخ (کرایوتراپی) که در آن یخ با فشار دایره ای مستقیماً روی پوست در ناحیه آسیب دیده اعمال می شود. برخلاف برخی از انواع دیگر یخ درمانی، ماساژ یخ پارچه ای را بین یخ و پوست قرار نمی دهد. به بیماران توصیه می شود ماساژ یخ/کرایوتراپی را به کمتر از پنج دقیقه در هر جلسه، فقط یک یا دو بار در روز محدود کنند تا خطر آسیب پوست کاهش یابد. [7]

ماساژ بافت عمیق، ماساژ به کمک ابزار، و/یا دستکاری دستی آرنج توسط یک ماساژدرمانگر مجاز، فیزیوتراپیست، کایروپراکتیک یا سایر متخصصان آموزش دیده می تواند باعث تسکین درد و تحریک جریان خون به بافت(های) آسیب دیده شود. [7]

استفاده از بریس نیروی متقابل و/یا بریس اکستنشن مچ دست ، که می‌تواند جلوی کشیده شدن ساعد یا ماهیچه‌های بازکننده مچ دست را بگیرد و بقیه بافت (های) آسیب‌دیده را تسهیل کند. [1][2][6]

طب سوزنی ، یک روش درمانی باستانی خاور دور است که شامل وارد کردن سوزن های کوچک استریل در پوست در نقاط فشار خاصی روی بدن به منظور تسکین درد است. [7]

درای نیدلینگ ، که در آن یک سوزن توخالی به تاندون آسیب دیده تحت هدایت سونوگرافی وارد می شود و از نظر تئوری باعث تحریک التیام می شود. [8]

اصلاح فعالیت ، که شامل اطلاع رسانی به بیمار در مورد علل پشت آرنج تنیس بازان و تسهیل تغییرات رفتاری برای درمان آن، مانند استراحت دادن به بازو، اصلاح تجهیزات ورزشی، جستجوی آموزش از یک متخصص ورزشی برای بهبود تکنیک های بازی نامناسب و آسیب رسان و غیره است. [6][7]

فیزیوتراپی ، از جمله تمریناتی که بر خم کردن و دراز کردن آرنج و مچ تمرکز دارد، تمریناتی که مچ دست و ساعد را کش می‌دهد، و تمرین‌های غیرعادی تقویت‌کننده چنگال، مانند استفاده از باتوم چرخان لاستیکی. [8][9]

درمان با موج شوک برون بدنی (ESWT) ، که در آن امواج صوتی از یک منبع خارجی به عنوان وسیله ای برای تسکین درد به بدن اعمال می شود، اگرچه این درمان در میان بسیاری از متخصصان پزشکی بحث برانگیز است. [6][7]

کرم‌ها یا ژل‌های استروئیدی و/یا کورتیزون موضعی ، که مستقیماً روی پوست در ناحیه آسیب‌دیده اعمال می‌شوند تا به کاهش التهاب و تسکین درد کمک کنند. ^[7]

تزریق کورتیکواستروئید ، که در آن یک یا چند نوع از این داروهای ضد التهابی مستقیماً به تاندون(های) آسیب دیده تزریق می شود [7] در حال حاضر در متون پزشکی درباره اینکه چه تعداد تزریق باید انجام شود یا در مورد دوز یا دفعات آن اتفاق نظر کمی وجود دارد.

در این مقاله:

علاوه بر گزینه های فوق، در زیر برخی از درمان های غیرجراحی اورژانسی و/یا تجربی برای آرنج تنیس بازان آورده شده است:

تزریق خون اتولوگ در این روش تزریق، مقدار کمی از خون خود بیمار به تاندون آسیب دیده تزریق می شود که از نظر تئوری به تسریع روند بهبود طبیعی بدن کمک می کند.

فونوفورز، تحریک الکتریکی، اولتراسوند و/یا یونتوفورز. این درمان‌ها از تحریک الکتریکی و/یا صوتی بافت آسیب‌دیده استفاده می‌کنند، که از نظر تئوری فرآیندهای بهبود طبیعی بدن را تحریک می‌کند. فونوفورزیس و یونتوفورزیس اغلب این درمان محرک را با استفاده از داروهای موضعی مانند کورتیکواستروئیدها ترکیب می کنند. این درمان ها ممکن است به طور جداگانه یا در ترکیب با یک یا چند درمان دیگر انجام شوند. [10][11]

تزریق پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) ، یک روش درمانی نوظهور که در آن خون خود بیمار خارج می‌شود، سپس از طریق یک سانتریفیوژ عبور می‌کند تا ابتدا پلاکت‌ها و سایر اجزای جامد (گلبول‌های قرمز و سفید) از پلاسما (مایع) جدا شود. خون سپس سانتریفیوژ پلاکت ها را با غلظتی بالاتر از غلظت طبیعی با پلاسما دوباره مخلوط می کند. این محلول جدید غنی از پلاکت سپس به بافت‌های آسیب‌دیده تزریق می‌شود که برخی کارشناسان معتقدند روند بهبود طبیعی بدن را تسریع می‌کند. [12]

تنوتومی سوزنی از راه پوست. در این روش، یک سوزن تحت هدایت اولتراسونیک به آرنج وارد می‌شود و تاندون آسیب‌دیده و استخوان اطراف با استفاده از سوزن خراشیده یا بریده می‌شود تا به برداشتن بافت اسکار کمک کند. سپس یک کورتیکواستروئید مخلوط با یک بی‌حس کننده موضعی با اثر طولانی‌تر به همان ناحیه تزریق می‌شود تا درد مداوم را تسکین دهد و التیام را تحریک کند. [13]

با بسیاری از گزینه‌های مختلف درمان غیرجراحی که باید در نظر گرفته شوند، اکثر بیماران آرنج تنیس بازان می‌توانند بدون نیاز به جراحی تسکین پیدا کنند. با این حال، در موارد نادر، جراحی ممکن است تنها گزینه باشد.

سوالات متداول درمان آرنج تنیس بازان

آرنج تنیس بازان به زبان ساده یعنی چه

آرنج تنیس‌بازان به معنای آسیب و صدمه‌هایی است که در مفصل آرنج تنیس‌بازان رخ می‌دهد. این مشکل معمولا به علت تکراری بودن حرکات تنیس و فشار زیادی که بر مفصل آرنج وارد می‌شود، ایجاد می‌شود. افرادی که این مشکل را دارند ممکن است درد، تورم، محدودیت در حرکت آرنج و مشکلات دیگر را تجربه کنند. درمان آرنج تنیس‌بازان شامل استراحت، فیزیوتراپی، تغییر در روش‌های تمرینی و در برخی موارد داروها می‌شود.

علتهای ایجاد آرنج تنیس بازان کدامند

علت‌های ایجاد آرنج تنیس‌بازان عبارتند از: 1. تکرار حرکات: تکراری بودن حرکات تنیس می‌تواند باعث فشار زیاد بر مفصل آرنج شود و موجب آسیب‌های مختلفی شود. 2. نحوه اجرای حرکات: استفاده از تکنیک‌های نادرست و نامناسب در اجرای حرکات تنیس می‌تواند آرنج را تحت فشار قرار دهد و باعث صدمه‌ها شود. 3. عدم استراحت کافی: عدم استراحت مناسب بین تمرینات و بازی‌ها می‌تواند باعث افزایش خطر ابتلا به آرنج تنیس‌بازان شود. 4. فشار زیاد: فشار زیاد بر مفصل آرنج، مانند استفاده از راکت سنگین یا تنش‌های زیاد در زمان بازی، می‌تواند آرنج را آسیب بزند. 5. عدم استفاده از تجهیزات مناسب: استفاده از راکت یا تجهیزات نامناسب می‌تواند باعث ایجاد فشار زیاد بر آرنج شود و آسیب‌های مختلفی ایجاد کند.

روشهای تشخیصی آرنج تنیس بازان چیست

برای تشخیص آرنج تنیس‌بازان، پزشک معمولا از روش‌های تشخیصی زیر استفاده می‌کند: 1. بررسی تاریخچه بیماری: پزشک ابتدا با بیمار مصاحبه می‌کند تا اطلاعاتی در مورد علائم، شدت درد، زمان شروع آسیب و عوامل تحریک کننده دریافت کند. 2. بررسی فیزیکی: پزشک ممکن است آرنج و مفصل‌های اطراف را بررسی کرده و از افزایش درد، تورم، محدودیت حرکت و نشانه‌های دیگر آسیب سوال کند. 3. تصویربرداری: معمولا از رادیولوژی (اشعه ایکس) و سونوگرافی برای تصویربرداری آرنج استفاده می‌شود تا مشکلات ساختاری مانند شکستگی‌ها، التهابات و آسیب‌های مفصل را تشخیص دهد. 4. آزمایش‌های تشخیصی: پزشک ممکن است آزمایش‌های خونی یا آزمایش‌های تصویربرداری مکمل مانند MRI برای تشخیص دقیق‌تر مشکلات آرنج تنیس‌بازان انجام دهد. با ترکیب این روش‌ها، پزشک می‌تواند تشخیص دقیق‌تری در مورد مشکلات آرنج تنیس‌بازان بگذارد و برنامه درمانی مناسب را تعیین کند.

بهترین روشهای درمان آرنج تنیس بازان کدامند

درمان آرنج تنیس‌بازان بستگی به نوع و شدت آسیب دارد. اما به طور کلی، روش‌های درمان آرنج تنیس‌بازان شامل موارد زیر می‌شود: 1. استراحت: استراحت از فعالیت‌های تنیس و فشارهای زیاد بر آرنج برای مدت زمان کافی از جمله اقدامات اولیه درمانی است. 2. فیزیوتراپی: تمرینات فیزیوتراپی برای تقویت عضلات آرنج، بهبود انعطاف پذیری و کاهش التهاب و درد می‌تواند موثر باشد. 3. داروها: استفاده از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن برای کاهش درد و التهاب در آرنج تنیس‌بازان معمول است. 4. تزریق‌های کورتیکواستروئید: در برخی موارد شدیدتر آرنج، پزشک ممکن است تزریق کورتیکواستروئید به منطقه آسیب‌دیده انجام دهد تا التهاب و درد را کاهش دهد. 5. جراحی: در موارد شدید و مزمن آرنج تنیس‌بازان که به درمان‌های دیگر پاسخ نمی‌دهند، جراحی ممکن است لازم باشد برای بازسازی و بهبود وضعیت مفصل آرنج. همچنین، مهم است که تنیس‌بازان پس از درمان، به توصیه‌های پزشک و فیزیوتراپیست خود در مورد تغییرات در فعالیت‌های ورزشی، تکنیک‌های حرکتی صحیح و استفاده از تجهیزات مناسب توجه کنند تا از آسیب‌های آینده جلوگیری کنند.

آرنج تنیس بازان بیشتر در چه افرادی و ورزشهای اتفاق می افتد

آرنج تنیس‌بازان، یا به عبارت دقیق‌تر تاندونیت آرنج، معمولاً در افرادی که فعالیت‌هایی انجام می‌دهند که نیاز به حرکات تکراری و فشار زیاد بر مفاصل آرنج دارند، اتفاق می‌افتد. افراد زیر به طور معمول بیشتر در معرض خطر ابتلا به آرنج تنیس‌بازان قرار دارند: 1. ورزشکاران تنیس: به دلیل حرکات تکراری و فشار زیاد بر آرنج، بازیکنان تنیس از جمله افرادی هستند که بیشترین احتمال ابتلا به آرنج تنیس‌بازان را دارند. 2. ورزشکاران ورزش‌های راکتی: ورزش‌هایی مانند بدمینتون، تنیس روی میز و سکواش که نیاز به حرکات تکراری و فشار زیاد بر آرنج دارند، می‌توانند عامل ایجاد آرنج تنیس‌بازان باشند. 3. افرادی که شغل یا فعالیت‌های روزمره‌شان نیاز به حرکات تکراری دارد، مانند کارگران ساختمانی یا افرادی که برای مدت طولانی با ابزارهای دستی کار می‌کنند. 4. افرادی که فعالیت‌های ورزشی یا کاری انجام می‌دهند که نیاز به حرکات نامناسب یا فشار زیاد بر آرنج دارند، ممکن است در معرض خطر بیشتری برای آرنج تنیس‌بازان قرار بگیرند. به هر حال، این فهرست تنها یک نمونه از افرادی است که ممکن است به آرنج تنیس‌بازان مبتلا شوند، و هر فردی می‌تواند با توجه به فعالیت‌ها و شرایط خود در معرض خطر قرار گیرد. اگر احساس درد یا مشکلات در آرنج خود دارید، بهتر است به پزشک مراجعه کنید تا تشخیص دقیق و درمان مناسب را دریافت کنید.

آرنج تنیس بازان بیشتر در چه سنینی اتفاق می افتد

آرنج تنیس‌بازان معمولاً در افرادی که در سنین بالا و فعالیت‌هایی انجام می‌دهند که نیاز به حرکات تکراری و فشار زیاد بر مفاصل آرنج دارند، اتفاق می‌افتد. افرادی که در دهه‌های سوم و چهارم از عمر خود هستند، به دلیل افزایش فعالیت‌های ورزشی یا شغلی و همچنین کاهش انعطاف‌پذیری و قدرت عضلات، بیشتر در معرض خطر ابتلا به آرنج تنیس‌بازان هستند. اما این مسئله ممکن است برای افرادی در سنین مختلف نیز اتفاق بیفتد، به ویژه اگر فعالیت‌های روزمره یا ورزشی آن‌ها نیاز به حرکات تکراری داشته باشد. بنابراین، می‌توان گفت که آرنج تنیس‌بازان می‌تواند در هر سنی اتفاق بیفتد، اما افرادی که در سنین بالاتر هستند و فعالیت‌هایی انجام می‌دهند که نیاز به حرکات تکراری دارند، بیشتر در معرض خطر قرار دارند. در هر صورت، اگر احساس درد یا مشکلات در آرنج خود دارید، بهتر است به پزشک مراجعه کنید تا تشخیص دقیق و درمان مناسب را دریافت کنید.

5 راه حل سریع درمان تنیس البو یا آرنج تنیس بازان

درمان آرنج تنیس‌بازان (تنیس البو) به عنوان یک مشکل مزاحم و دردناک می‌تواند زمان‌بر باشد. اما در ادامه پنج راه حل سریع می‌تواند به کاهش درد و بهبود زندگی روزمره شما کمک کند: 1. استراحت: اولین و مهمترین گام در درمان آرنج تنیس‌بازان استراحت است. اجازه دهید آرنجتان به خوبی استراحت کند تا بهبود یابد. 2. استفاده از یخ: استفاده از یخ برای کاهش التهاب و درد در منطقه آرنج مفید است. می‌توانید یخ را به مدت 15-20 دقیقه به منطقه مورد درد بگذارید. 3. استفاده از ضمادهای فشاری: استفاده از ضمادهای فشاری یا بندهای آرنج می‌تواند به کاهش درد و پشتیبانی از مفصل آرنج کمک کند. 4. تغییرات در فعالیت‌های روزمره: اجتناب از فعالیت‌هایی که فشار زیادی بر آرنج وارد می‌کنند، می‌تواند به بهبود آرنج کمک کند. همچنین، انجام تمرینات تقویتی و انعطافی می‌تواند به بهبود وضعیت آرنج کمک کند. 5. مراجعه به پزشک: اگر درد و مشکلات آرنج شما پایدار است و با روش‌های خانگی بهبود نمی‌یابد، بهتر است به پزشک مراجعه کنید تا تشخیص دقیق‌تر و درمان مناسب‌تر را دریافت کنید. در برخی موارد، ممکن است نیاز به فیزیوتراپی، داروها یا حتی جراحی داشته باشید.

رفرنسهای مقاله درمان آرنج تنیس بازان

Nirschl RP. Elbow tendinosis/tennis elbow. Clin Sports Med 4 (1992); 11: 851-70. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/14560549. Abstract accessed December 30, 2014.
Kurppa K et al. Tennis elbow: lateral elbow pain syndrome. Scand J Work Environ & Health 5 (1979); suppl. 3, 15-18.
Cyriax JH. The pathology and treatment of tennis elbow. J Bone Joint Surg 18 (1936); 921-940.
Brattberg G. Acupuncture therapy for tennis elbow. Pain 16 (1983); 285-288.
Mills GP. The treatment of tennis elbow. BMJ 1 (1928); 12-13.
American Academy of Orthopedic Surgeons. Tennis elbow (lateral epicondylitis). September 2009: OrthoInfo. http://orthoinfo.aaos.org/topic.cfm?topic=a00068. Accessed December 30, 2014.
Whaley, AL, Baker CL. Lateral epicondylitis. Clin Sports Med 23 (2004); 677-691. doi:10.1016/j.csm.2004.006.004.
Tyler et al. Addition of isolated wrist extensor eccentric exercise to standard treatment for chronic lateral epicondylosis: a prospective randomized trial. J Shoulder Elbow Surg 19 (2010); 917-922.
Reynolds, G. Phys ed: an easy fix for tennis elbow? August 25, 2009: The New York Times, WELL Blog. http://well.blogs.nytimes.com/2009/08/25/phys-ed-an-easy-fix-for-tennis-elbow/?_r=0. Accessed December 29, 2014.
Klaiman MD et al. Phonophoresis versus ultrasound in the treatment of common musculoskeletal conditions. Med Sci Sports Exerc 30 (1998) 1349-1355.
Nirschl RP et al. Iontophoretic administration of dexamethasone sodium phosphate for acute epicondylitis. A randomized, double-blinded, placebo-controlled study. Am J Sports Med 31 (2003); (2): 189-195.
American Academy of Orthopedic Surgeons. Platelet rich plasma (PRP). September 2011: OrthoInfo. http://orthoinfo.aaos.org/topic.cfm?topic=A00648. Accessed January 5, 2015.
McShane J et al. Sonographically guided percutaneous needle tenotomy for treatment of common extensor tendinosis in the elbow. Journal of Ultrasound in Medicine 25 (2006); (10) 1281-1289.