ماهیچهها و رباطهای مختلفی در مچ پا وجود دارد که به مچ پا قدرت، انعطافپذیری و دامنه حرکتی میدهد.
رباط های اصلی مچ پا
رباط ها نوعی بافت نرم هستند که بیشتر از کلاژن ساخته شده اند. رباط ها دارای عروق کم هستند ، به این معنی که جریان خون زیادی دریافت نمی کنند. این کمبود جریان خون باعث می شود رباط ها نسبت به سایر انواع بافت نرم دیرتر بهبود پیدا کنند.
برخلاف تاندون ها که ماهیچه ها را به استخوان متصل می کنند، رباط ها استخوان ها را به استخوان های دیگر متصل می کنند.
نمای خلفی رباط های مچ پا.
چندین رباط اصلی در مچ پا وجود دارد:
- سه رباط در قسمت خارجی مچ پا که کمپلکس رباط جانبی را تشکیل می دهند به شرح زیر است:
- رباط تالوفیبولار قدامی (ATFL)، که قسمت جلوی استخوان تالوس را به استخوان بلندی در پایین ساق پا به نام نازک نی متصل می کند.
- رباط کالکانئوفیبولار (CFL) که استخوان پاشنه پا یا استخوان پاشنه را به نازک نی متصل می کند.
- رباط تالوفیبولار خلفی (PTFL) که قسمت عقبی استخوان تالوس را به فیبولا متصل می کند.
- رباط دلتوئید، یک رباط ضخیم که تمام قسمت داخلی یا داخلی مچ پا را پشتیبانی می کند و از قسمت هایی تشکیل شده است:
- رباط تیبیوتالار قدامی (ATTL)
- رباط تیبیوتالار خلفی (PTTL)
- رباط تیبیوکالکانئال (TCL)
- رباط تیبیونویکولار (TNL)
- رباط تیبیوفیبولار تحتانی قدامی (AITFL) که استخوان درشت نی را به نازک نی متصل می کند.
- دو رباط فیبولار خلفی که از پشت استخوان درشت نی و نازک نی عبور می کنند:
- رباط تیبیوفیبولار تحتانی خلفی (PITFL)
- رباط عرضی
- رباط بین استخوانی که بین استخوان درشت نی و نینینی قرار دارد و تمام طول استخوان درشت نی و نازک نی را از مچ پا تا زانو میگذراند.
رباطهای مختلفی که مچ پا را احاطه کردهاند، به شکل بخشی از کپسول مفصلی کمک میکنند ، کیسهای پر از مایع که مفاصل مفصلی را احاطه کرده و روان میکند.
در این مقاله:
عضلات اصلی مچ پا
همچنین چندین ماهیچه در مچ پا وجود دارد که میتوان آنها را تحت فشار قرار داد، به شرح زیر:
- عضلات پرونئال (پرونئوس لونگوس و پرونئوس برویس)، در لبه خارجی مچ پا و پا. این ماهیچه ها به مچ پا اجازه می دهند تا به سمت پایین و بیرون خم شود.
- ماهیچه های ساق پا (گاستروکنیوس و سولئوس) که از طریق تاندون آشیل به استخوان پاشنه متصل می شوند. سفت شدن و شل شدن عضلات ساق پا باعث می شود که مچ پا به سمت پایین و بالا خم شود.
- عضله تیبیالیس خلفی که از قوس پا حمایت می کند و پا را قادر می سازد به سمت داخل بچرخد.
- عضله تیبیالیس قدامی، که مچ پا و پا را قادر می سازد تا به سمت بالا بچرخند. [1]
پیچیدگی ساختار عضلانی و رباطی مچ پا، فرصتهای احتمالی زیادی را برای آسیبدیدگی ایجاد میکند، زمانی که مچ پا فراتر از محدوده حرکتی طبیعی خود رانده میشود.
