وقتی صحبت از تناسب اندام می شود، به ما گفته می شود که ذهن ما بهترین سلاح است. اما واقعاً این به چه معناست؟ بدیهی است که همه ما می دانیم که بخشی از آنچه تبدیل می شویم به توانایی ما برای ادامه راه بستگی دارد، اراده کنیم که تسلیم نشویم، به سادگی ورزش کنیم وقتی که مایل به آن نیستیم، انجام یک ست دیگر زمانی که بدن ما می خواهد ما را متوقف کنیم، رفتن به پیاده روی زمانی که ما واقعا می خواهیم روی کاناپه دراز بکشیم. اما اینها چیزهای بدیهی هستند، اینها جنبه‌های انگیزشی آمادگی ذهنی ما هستند و همیشه فقط به ما وابسته نیستند.

مطمئناً، ما کسی هستیم که باید ورزش کنیم و این ما هستیم که نباید تسلیم شویم، اما داشتن خانواده، دوستان و افرادی که می توانند شما را تشویق کنند، عنصر بزرگی برای ادامه کار است. این یکی از دلایلی است که در ورزش های تیمی، جمعیت، رهبران تشویق و جو کلی می تواند بر عملکرد یک تیم به اندازه آمادگی بدنی آنها برای یک بازی مهم تأثیر بگذارد.

با این حال، تأثیر ذهن بر بدن بسیار عمیق تر از آن است. درست مثل یک تیم که توسط بازیکنان ستاره‌اش تعریف نمی‌شود، سطح آمادگی جسمانی ما نیز با اندازه عضلات یا قدرت بازوها یا پاهایمان تعریف نمی‌شود. در واقع ورزش های تیمی و عملکرد فیزیکی شخصی وجوه مشترک زیادی دارند. هر دو متکی به هم افزایی، توانایی بخش های مختلف یک کل برای کار هماهنگ با یکدیگر هستند. یک تیم “قوی” واقعاً تیمی است که در آن بازیکنان به زیبایی با یکدیگر همگام می شوند و گیم پلی درخشانی را ارائه می دهند.

به طور مشابه، یک شخص واقعا قوی و متناسب، کسی است که بدنش می تواند به طور کلی کار کند، تمام قسمت های مختلف برای تولید قدرت در سطح خروجی مورد نظر هماهنگ می شوند. یکی از نمونه‌های معروف این مورد، بروس لی است که مشت یک اینچی او تمام عضلات اصلی بدنش را به‌طور انفجاری در یک لحظه و به طور کامل با یکدیگر حرکت می‌کرد.

محققان کالج امپریال لندن و دانشگاه کالج لندن با اثبات این نکته، از یک تکنیک اسکن مغز به نام تصویربرداری تانسور انتشار (DTI) برای مطالعه مغز رزمی‌کاران هنگام مشت زدن از فاصله نزدیک و مقایسه آن‌ها با مغز یک گروه کنترل استفاده کردند. علاقه مندان به تناسب اندام که باید از فاصله نزدیک نیز مشت بزنند.

محققان دریافتند که در حالی که سطح آمادگی هر دو گروه در یک سطح بود، رزمی‌کار مشت‌های محکم‌تری می‌زد و قدرت بیشتری در مشت‌های خود نسبت به همتایان متناسب خود داشت. دلیل این تفاوت نه در قدرت عضلات بلکه در ساختار مغز آنها بود. رزمی‌کاران ظاهراً تفاوت‌های ساختاری در اتصالات عصبی مغزشان مرتبط با حرکات هماهنگ بدن داشتند.

این بدان معنی بود که آنها می توانستند سیگنال هایی را در مناطق خاصی از مغز ارسال کنند که به آنها امکان می داد حرکت بازو و تنه را به طور دقیق همگام کنند تا مچ، شانه ها و باسن در یک مشت قوی هماهنگ شوند که می تواند به دلخواه تولید شود. وقتی این را در کنار مطالعات دیگری در نظر می‌گیریم که نشان می‌دهند تکنیک‌های تجسم که از نظر ذهنی ما را به ورزش وادار می‌کنند، تأثیر تقویت‌کننده‌ای روی عضلات دارند، حتی اگر به‌طور فیزیکی آن عضلات را تمرین نکنیم، شروع به درک اهمیت مولفه ذهنی در عملکرد فیزیکی می‌کنیم.

تمرینات سجاد عارفی نیا و چالش هماهنگی