اکثریت قریب به اتفاق – تا 95٪ – موارد آرنج تنیس بازان را می توان با موفقیت بدون جراحی درمان کرد. تعدادی از گزینههای درمانی غیرجراحی در دسترس هستند، از استراحت و انتظار مراقب تا داروهای تجویزی تا فیزیوتراپی و سایر روشها. موارد شدید و/یا مکرر آرنج تنیس بازان گاهی اوقات نیاز به جراحی دارد.
آرنج تنیس بازان، که از نظر پزشکی به عنوان اپی کندیلیت جانبی شناخته می شود، یک آسیب دردناک ناشی از استفاده بیش از حد تاندون هایی است که ماهیچه های کنترل کننده مچ دست و انگشتان را به یک برآمدگی استخوانی روی آرنج به نام اپی کندیل جانبی متصل می کند. این تاندونها با حرکات بازو که مچ را خم میکنند یا میپیچند، درگیر میشوند. اپیکوندیل جانبی در سمتی از آرنج که در دورترین فاصله از بدن قرار دارد، هنگامی که بازو در حالت خنثی در حالت ایستاده نگه داشته می شود.
برای رسیدن به تشخیص بالینی تاندونیت آشیل، تاندونوز یا سایر بیماری های تاندون، پزشک باید سایر مشکلاتی را که باعث علائم مشابه می شوند، از بین ببرد: گیرافتادگی خلفی مچ پا | سندرم Os trigonum | تنوسینوویت | دررفتگی تاندون های پرونئال یا سایر تاندون های فلکسور کف پا.
دریافت تشخیص دقیق نیاز به مراجعه به یک متخصص مراقبت های بهداشتی دارد و معمولاً با مصاحبه با بیمار و معاینه فیزیکی آغاز می شود. ممکن است برای کمک به تایید تشخیص، تصویربرداری تشخیصی تجویز شود. MRI به دلیل حساسیت بالا و توانایی آن در تشخیص خطوط شکست، عموماً استاندارد طلایی در شناسایی شکستگی های استرسی در نظر گرفته می شود.
در حالی که هر کسی می تواند دچار شکستگی ناشی از استرس پا شود، فعالیت ها و عوامل خطر خاصی وجود دارد که احتمال وقوع آسیب را افزایش می دهد. همانطور که از نام آن پیداست، شکستگیهای استرسی پا میتوانند در اثر هر فعالیتی که فشار زیادی به استخوان وارد میکند، مانند یک روال تمرینی جدید، رخ دهد. سایر علل شکستگی ناشی از استرس پا عبارتند از ..
هر کسی می تواند به تاندون آشیل خود آسیب برساند، اما برخی از افراد بیشتر از دیگران مستعد ابتلا هستند. عواملی که احتمال تاندونیت آشیل و سایر مشکلات تاندون را افزایش می دهند عبارتند از: تغییر در برنامه تمرینی ورزشکار و/یا سطح شدت، مانند اضافه کردن چند مایل دیگر به روال دویدن روزانه یا شرکت در تمرینات پلایومتریک که نیاز به حرکت انفجاری دارند، مانند برپی یا پرش با جعبه و …
بسیاری از رگ به رگ شدن ها و کشیدگی های مچ پا به خودی خود در عرض چهار تا شش هفته بهبود می یابند اگر بیمار به مچ پا استراحت دهد و تا زمانی که روند بهبودی کامل نشود از فعالیت های شدید خودداری کند. برای پیچ خوردگی درجه 1 و درجه 2، اکثر پزشکان پروتکل RICE را توصیه می کنند که مخفف R est، I ce، C ompression و E levation است …
علائم پیچ خوردگی و کشیدگی مچ پا می تواند کاملاً مشابه باشد، اما برخی از تمایزات مهم وجود دارد. هر دو شامل درد موضعی، تورم مچ پا و بیثباتی میشوند، اما محل و عوارض جانبی آن درد و بیثباتی میتواند بسته به اینکه عضله یا رباط درگیر باشد متفاوت باشد.
برخی از افراد در مقایسه با دیگران در معرض خطر بیشتری برای ایجاد پیچ خوردگی و کشیدگی مچ پا هستند. برخی از عوامل خطر مرتبط با سبک زندگی هستند و بنابراین قابل پیشگیری هستند، در حالی که برخی دیگر به جنسیت و سن مرتبط هستند و بنابراین قابل پیشگیری نیستند. عوامل خطر برای ایجاد پیچ خوردگی و کشیدگی مچ پا محدود به مواردی که عموما میدانیم نیست
پیچ خوردگی ها و کشیدگی های خفیف اغلب در خانه قابل درمان هستند، در حالی که موارد شدید ممکن است به نوعی بی حرکتی یا حتی جراحی برای ترمیم ساختارهای آسیب دیده نیاز داشته باشند. فرآیند تشخیصی برای کشیدگی یا پیچ خوردگی مچ پا معمولاً شامل معاینه فیزیکی و درجه بندی بر اساس شدت است. درجه بندی شدت کشیدگی و پیچ خوردگی مچ پا چند نوع است؟ پزشکان معمولاً هنگام تشخیص پیچ خوردگی و کشیدگی از یک سیستم درجه بندی سه مرحله ای پیروی می کنند ..
