از نکات مهم روانشناسی ورزشی میتوان به خرافات در ورزش و علل ایجاد آن و زمان پاسخ حریف و مشکلات روانی پس از آسیب و تبدیل شکست به موفقیت نام برد. انگیزه ورزشکار ترس و اضطراب و علت های ناخوداگاهی که باعث میشود ورزشکار نتواند نتیجه مورد نظر را بگیرد باید به درستی بررسی و صحت سنجی کرد.
مارتنز تغییر پارادایم در تحقیقات روانشناسی ورزشی را از کمی به کیفی پیشنهاد کرده است. پارادایم کمی تلاش می کند تا ویژگی های مشترک را از طریق کشف روابط علت و معلولی یا همبستگی بین متغیرهای مستقل و وابسته بیابد. به طور سنتی در روش آزمایش آزمایشگاهی یافت می شود.
بهتر است ورزشکار بتواند نظر خود را تنظیم کند. روانشناس ورزشی به عنوان مشاور سعی می کند ورزشکار را به راه حل های قابل قبول و عملی راهنمایی کند. بسته به مشکل مشکوک، این راه حل ها ممکن است شامل تمرینات ذهنی یا مراسم خاصی باشد. ورزشکار ممکن است مجبور شود یاد بگیرد که چگونه روی انجام کار خود، فرآیند اجرا، دوباره تمرکز کند. ورزشکار باید تشویق شود تا تمرکز خود را از برنده شدن دور کند و به بهترین شکل ممکن انجام دهد. ورزشکار باید یاد بگیرد که با انتظارات خود و دیگران کنار بیاید. شاید ورزشکار خواسته هایی از مربی، خانواده، هم تیمی ها، دوستان یا هوادارانش داشته باشد.
نقش مشاوره ورزشی CounselorRole هر فردی نمیتواند مشاور ورزشی باشد! مشاور باید علاوه بر تحصیلات دارای کاراکترهای شخصی خاصی نیز باشد تا ورزشکار بتواند به راحتی و خوب ارتباط برقرار کند. ارتباط ورزشکار و مشاور عامل مهمی در مشاوره است.
در حالت ایده آل، روانشناس ورزشی باید بتواند ورزشکاران را آموزش دهد و در تلاش برای ارتقای مهارت های روانی ورزشکار باشد. اکثر روانشناسان ورزشی که در علوم ورزشی تحصیل کرده اند فقط برای رسیدگی به مسائل افزایش عملکرد به جای مسائل شخصی مشکل ساز تر آموزش دیده اند. نمونه هایی از مشکلات عملکردی که یک روانشناس ورزشی می تواند به آنها کمک کند عبارتند از: اضطراب رقابت، صحبت با خود ضعیف، مسائل انگیزشی و فرسودگی شغلی (هیمن، 1993). روانشناس ورزشی ممکن است مستقیماً با ورزشکاران، تک به تک یا گروهی یا با مربی کار کند. به طور کلی، برای روانشناسان ورزشی مناسب نیست که در حوزه های روانشناسی بالینی و مربیگری بدون مدارک بیشتر شرکت کنند.
پیشنهاد یک برنامه آموزشی گام به گام برای اجرای یک مهارت روانشناختی خاص. تجسم میتواند ابزار ارزشمندی در بهبود عملکرد ورزشی یا ورزشی باشد. برای اینکه تجسم کار کند، شرکت کنندگان باید به خوبی در مهارت خاصی تمرین کنند. تجسم برای شرکتکنندگانی که با مهارتهای حرکتی خاص لازم برای اجرای صحیح فعالیت آشنا نیستند، چندان مؤثر نخواهد بود.
تصویرسازی که به عنوان تجسم یا تمرین ذهنی نیز شناخته میشود، میتواند عملکرد را افزایش دهد (فلز و لندر 1983؛ ریچاردسون 1967) و خودکارآمدی را در مهارتهای حرکتی خاص که از نظر ذهنی تمرین میشود، بهبود بخشد. علاوه بر این، تصویرسازی ممکن است به کاهش اضطراب قبل از اجرا کمک کند (به فرضیه U معکوس و وارونگی روانی مراجعه کنید ) و تمرکز را در طول رقابت افزایش دهد (به تمرکز و توجه مراجعه کنید ).
گاتری (1952) مهارت را به عنوان توانایی به دست آوردن نتیجه نهایی با حداکثر اطمینان و حداقل هزینه انرژی یا زمان و انرژی تعریف می کند. یک مبتدی می تواند یک مهارت حرکتی بی عیب و نقص را اجرا کند، اما نمی تواند آن را به طور مداوم یا با کمترین تلاش نسبت به یک مجری متخصص انجام دهد. از آنجایی که یک فرد محدود به انجام یک کار پیچیده در یک زمان است (Boutcher 1992)، ممکن است یک فرد مجبور باشد تمام ظرفیت توجه خود را به سمت یک کار جدید منحرف کند.
جریان تمرکز و غوطه ور شدن در فعالیت هایی مانند هنر، بازی، کار یا ورزش است. Csikszentmihalyi (1990) جریان را به عنوان حالتی توصیف میکند که در آن افراد چنان درگیر فعالیتی هستند که به نظر می رسد هیچ چیز دیگری مهم نباشد. برانگیختگی حوزه ای است که بیشتر افراد در آن یاد می گیرند. از این حالت، جریان را می توان با توسعه مهارت های بالاتر، همانطور که در نمودار بالا مشاهده کرد، به دست آورد. برای ورود به جریان از حالت کنترل، باید چالش را افزایش دهید.
در فرضیه U وارونه رابطه بین انگیختگی و عملکرد را فرا خواهید گرفت باید بدانید هرچه بیشتر بهتر نیست و این فرضیه به شما یاد خواهد داد که چه میزان انگیختگی نیاز است. قانون یرکس-دادسون : اگر کار پیچیده باشد و به مهارت حرکتی ظریف نیاز داشته باشد، سطح بهینه برانگیختگی پایین است. اگر کار نسبتاً ساده است و به مهارت حرکتی درشت نیاز دارد، سطح بهینه برانگیختگی بالاست.
