نکات آسیب شناسی ورزش

بیشتر کمردردی که دوندگان تجربه می‌کنند، نتیجه کشیدگی یا رگ به رگ شدن خفیف است و معمولاً طی چند روز یا چند هفته بهبود می‌یابد یا کاهش می‌یابد. اگر ادامه تمرین ممکن به نظر می رسد اما کمردرد در حال تبدیل شدن به یک آسیب است، اقدامات خودمراقبتی ممکن است گنجانده شود.

فتق ورزشی یکی از مشکلات شایع در ورزشکاران و افراد فعال است. علائم این مشکل شامل درد، تورم، حساسیت و ضعف عضلانی هستند. برای تشخیص فتق ورزشی، معمولا از روش‌های تشخیصی مانند بررسی جسمی، تصویربرداری و آزمایشات تکمیلی استفاده می‌شود. در صورت تشخیص فتق ورزشی، درمان مناسب و مناسب باید صورت گیرد تا عوارض جدی جلوگیری شود.

فتق ورزشی یکی از مشکلات شایع در ورزشکاران و افراد فعال است. علائم این مشکل شامل درد، تورم، حساسیت و ضعف عضلانی هستند. برای تشخیص فتق ورزشی، معمولا از روش‌های تشخیصی مانند بررسی جسمی، تصویربرداری و آزمایشات تکمیلی استفاده می‌شود. در صورت تشخیص فتق ورزشی، درمان مناسب و مناسب باید صورت گیرد تا عوارض جدی جلوگیری شود.

فتق ورزشی یکی از مشکلات شایع در بین ورزشکاران و آدم‌هایی است که فعالیت بدنی زیادی دارند. این مشکل باعث بروز درد و عدم توانایی در انجام فعالیت‌های روزمره می‌شود. در این مقاله، به روش‌های مختلف درمانی برای فتق ورزشی پرداخته می‌شود. در نهایت، برای درمان فتق ورزشی، بهتر است با پزشک خود مشورت کنید و روش درمانی مناسب برای شما را انتخاب کنید. همچنین، بهتر است از انجام فعالیت‌های ورزشی شدید در صورت وجود فتق ورزشی خودداری کنید.

ورزشکارانی مانند دوندگان مسافت طولانی، بازیکنان فوتبال، بازیکنان فوتبال، بازیکنان چوگان و کشتی گیران ممکن است اصطلاح “فتق ورزشی” را بشنوند که برای توصیف هر نوع درد کشاله ران، صرف نظر از علت آن، استفاده می شود. برخی از متخصصان پزشکی در مورد اینکه دقیقاً فتق ورزشی چیست، اختلاف نظر دارند، و گاهی اوقات این اصطلاح را برای انواع مختلف آسیب های رایج کشاله ران به کار می برند.

جراحی برای درمان آرنج تنیس بازان به ندرت انجام می‌شود و اگر سایر روش‌های درمانی غیرجراحی نتوانند پس از 6 تا 12 ماه تسکین درد کافی ایجاد کنند، معمولا به عنوان آخرین راه‌حل در نظر گرفته می‌شود. 1 علاوه بر این، در متون پزشکی درباره اینکه کدام تکنیک(های) جراحی بهتر عمل می کنند، اتفاق نظر وجود ندارد.

راه‌های مختلفی وجود دارد که آرنج تنیس بازان می‌تواند ایجاد شود و برخی از افراد در معرض خطر بیشتری نسبت به سایرین برای ابتلا به این عارضه هستند. بسیاری از ورزشکاران – و همچنین هر کسی که در مشاغل روزانه خود به استفاده زیاد از حرکات مکرر بازو و / یا دست تکیه می کند – در معرض خطر ابتلا به آرنج تنیس بازان هستند.

آرنج تنیس بازان معمولاً با معاینه فیزیکی تشخیص داده می‌شود، اگرچه ممکن است تصویربرداری تشخیصی برای رد سایر آسیب‌های آرنج یا ساعد که علائم مشابهی ایجاد می‌کنند، مانند تراشه استخوان/شکستگی آرنج، آرتریت، شکستگی(های) استرسی ساعد انجام شود. یا بازو یا گیر افتادن عصب.

آرنج تنیس بازان (اپیکوندیلیت جانبی) اغلب در یک دوره زمانی طولانی ایجاد می شود و علائم آن نیز می تواند به تدریج ظاهر شود. همچنین شایع است که علائم به مرور زمان افزایش یابد و از بین برود و در طول دوره‌های افزایش فعالیت، شعله‌ور شدن آن رخ دهد. در حالی که علائم رایج آن تجمع تدریجی درد و سفتی است، همچنین ممکن است علائم غیراختصاصی باشند و تنها نشانه‌های این وضعیت به صورت کاهش عملکرد ورزشی یا کاری نشان داده شود.

اکثریت قریب به اتفاق – تا 95٪ – موارد آرنج تنیس بازان را می توان با موفقیت بدون جراحی درمان کرد. تعدادی از گزینه‌های درمانی غیرجراحی در دسترس هستند، از استراحت و انتظار مراقب تا داروهای تجویزی تا فیزیوتراپی و سایر روش‌ها. موارد شدید و/یا مکرر آرنج تنیس بازان گاهی اوقات نیاز به جراحی دارد.