راه‌های مختلفی وجود دارد که آرنج تنیس بازان می‌تواند ایجاد شود و برخی از افراد در معرض خطر بیشتری نسبت به سایرین برای ابتلا به این عارضه هستند. بسیاری از ورزشکاران – و همچنین هر کسی که در مشاغل روزانه خود به استفاده زیاد از حرکات مکرر بازو و / یا دست تکیه می کند – در معرض خطر ابتلا به آرنج تنیس بازان هستند.

آرنج تنیس بازان معمولاً با معاینه فیزیکی تشخیص داده می‌شود، اگرچه ممکن است تصویربرداری تشخیصی برای رد سایر آسیب‌های آرنج یا ساعد که علائم مشابهی ایجاد می‌کنند، مانند تراشه استخوان/شکستگی آرنج، آرتریت، شکستگی(های) استرسی ساعد انجام شود. یا بازو یا گیر افتادن عصب.

آرنج تنیس بازان (اپیکوندیلیت جانبی) اغلب در یک دوره زمانی طولانی ایجاد می شود و علائم آن نیز می تواند به تدریج ظاهر شود. همچنین شایع است که علائم به مرور زمان افزایش یابد و از بین برود و در طول دوره‌های افزایش فعالیت، شعله‌ور شدن آن رخ دهد. در حالی که علائم رایج آن تجمع تدریجی درد و سفتی است، همچنین ممکن است علائم غیراختصاصی باشند و تنها نشانه‌های این وضعیت به صورت کاهش عملکرد ورزشی یا کاری نشان داده شود.

اکثریت قریب به اتفاق – تا 95٪ – موارد آرنج تنیس بازان را می توان با موفقیت بدون جراحی درمان کرد. تعدادی از گزینه‌های درمانی غیرجراحی در دسترس هستند، از استراحت و انتظار مراقب تا داروهای تجویزی تا فیزیوتراپی و سایر روش‌ها. موارد شدید و/یا مکرر آرنج تنیس بازان گاهی اوقات نیاز به جراحی دارد.

آرنج تنیس بازان، که از نظر پزشکی به عنوان اپی کندیلیت جانبی شناخته می شود، یک آسیب دردناک ناشی از استفاده بیش از حد تاندون هایی است که ماهیچه های کنترل کننده مچ دست و انگشتان را به یک برآمدگی استخوانی روی آرنج به نام اپی کندیل جانبی متصل می کند. این تاندون‌ها با حرکات بازو که مچ را خم می‌کنند یا می‌پیچند، درگیر می‌شوند. اپیکوندیل جانبی در سمتی از آرنج که در دورترین فاصله از بدن قرار دارد، هنگامی که بازو در حالت خنثی در حالت ایستاده نگه داشته می شود.

برای رسیدن به تشخیص بالینی تاندونیت آشیل، تاندونوز یا سایر بیماری های تاندون، پزشک باید سایر مشکلاتی را که باعث علائم مشابه می شوند، از بین ببرد: گیرافتادگی خلفی مچ پا | سندرم Os trigonum | تنوسینوویت | دررفتگی تاندون های پرونئال یا سایر تاندون های فلکسور کف پا.

دریافت تشخیص دقیق نیاز به مراجعه به یک متخصص مراقبت های بهداشتی دارد و معمولاً با مصاحبه با بیمار و معاینه فیزیکی آغاز می شود. ممکن است برای کمک به تایید تشخیص، تصویربرداری تشخیصی تجویز شود. MRI به دلیل حساسیت بالا و توانایی آن در تشخیص خطوط شکست، عموماً استاندارد طلایی در شناسایی شکستگی های استرسی در نظر گرفته می شود.

در حالی که هر کسی می تواند دچار شکستگی ناشی از استرس پا شود، فعالیت ها و عوامل خطر خاصی وجود دارد که احتمال وقوع آسیب را افزایش می دهد. همانطور که از نام آن پیداست، شکستگی‌های استرسی پا می‌توانند در اثر هر فعالیتی که فشار زیادی به استخوان وارد می‌کند، مانند یک روال تمرینی جدید، رخ دهد. سایر علل شکستگی ناشی از استرس پا عبارتند از ..

هر کسی می تواند به تاندون آشیل خود آسیب برساند، اما برخی از افراد بیشتر از دیگران مستعد ابتلا هستند. عواملی که احتمال تاندونیت آشیل و سایر مشکلات تاندون را افزایش می دهند عبارتند از: تغییر در برنامه تمرینی ورزشکار و/یا سطح شدت، مانند اضافه کردن چند مایل دیگر به روال دویدن روزانه یا شرکت در تمرینات پلایومتریک که نیاز به حرکت انفجاری دارند، مانند برپی یا پرش با جعبه و …

بسیاری از رگ به رگ شدن ها و کشیدگی های مچ پا به خودی خود در عرض چهار تا شش هفته بهبود می یابند اگر بیمار به مچ پا استراحت دهد و تا زمانی که روند بهبودی کامل نشود از فعالیت های شدید خودداری کند. برای پیچ خوردگی درجه 1 و درجه 2، اکثر پزشکان پروتکل RICE را توصیه می کنند که مخفف R est، I ce، C ompression و E levation است …