* دقت کنیم چیزی که یاد میگیریم علمی درست و رو به رشد باشه نه مباحثی که در فضاهای مجازی به صورت غیر علمی گفته میشه خصوصا در مورد ورزش و سلامتی، پس با مقالات من سجاد عارفی نیا همراه باش *

استروئید آنابولیک آندروژنیک بدنسازی

مقالات مهم استروئید آنابولیک آندروژنیک بدنسازی

بدنسازان و وزنه برداران از دهه 1950 از استروئیدهای آنابولیک-آندروژنیک استفاده کرده اند (Yesalis, Wright, & Bahrke, 1989). امروزه، بدنسازان رقابتی اغلب استروئیدهای آنابولیک-آندروژنی را برای افزایش سایز عضلانی و رقابتی ماندن خود تجویز می کنند (Hurley, Seals, Hagberg, Goldberg, Ostrove, Holloszy, Wiest, & Goldberg, 1984).

ورزشکاران اغلب به طور همزمان از استروئیدهای آنابولیک مختلف استفاده می کنند که معمولاً به آن “انباشته کردن” می گویند. ورزشکاران اغلب با دوز پایین یک ترکیب خاص شروع می کنند و سپس دوز را همراه با تعداد ترکیبات افزایش می دهند تا زمانی که به حداکثر میزان مصرف برسند. پس از اوج گیری، دوزها و ترکیبات به تدریج کاهش می یابد یا “مخروطی” می شود. یک چرخه معمولاً 6 تا 16 هفته طول می کشد و ممکن است در طول دوران حرفه ای ورزشکار تکرار شود (کلینر، بازار، و لیچفورد، 1990؛ بالون، هورویتز، و فیتزسیمونز، 1992؛ کلینر، کالابرز، فیلدر، نایتو، اسکیبینسکی، 1989).

مطالعات کمی چرخه استروئید آنابولیک بدنسازان را به طور عمیق مستند کرده است. هرلی (1984) استفاده دارویی از 8 بدنساز و 4 پاورلیفتر و اثرات آن بر پروفایل خون را مستند کرد. بدنسازان از 1 تا 4 ترکیب استفاده می کردند که عبارتند از: اکساندرولون (آناور)، متنوولون استات (پریموبولان)، اکساندرولون (آناور)، اکسی متولون (آنادرول)، متاندروستنولون (دیانابول)، ناندرولون دکانوات (دکا-دورابولین)، تستوسترون، و گوکورینادوونیک ) در دوزها و پشته های مختلف. متوسط بدنسازان از 476 میلی گرم در هفته استفاده می کردند و از 57 میلی گرم در هفته تا 1376 میلی گرم در هفته متغیر بودند.

استروئیدهای آنابولیک آندروژنی خوراکی به طور قابل توجهی سطح تستوسترون آزاد و کل سرم را کاهش دادند. در مقابل، استروئیدهای آنابولیک-آندروژنی تزریقی به طور قابل توجهی سطح تستوسترون آزاد و کل سرم را هنگامی که به تنهایی یا همراه با یک فرم خوراکی مصرف می‌شوند، افزایش می‌دهند. وزن بدن از 2.9±86.2 کیلوگرم به 3.5±88.8 افزایش یافت. چربی بدن از 1 ± 13 درصد به 1 ± 12 درصد کاهش یافت، اما ناچیز در نظر گرفته شد. مردان تقریباً 20٪ از کیلو کالری خود را از پروتئین، 30٪ تا 35٪ از کربوهیدرات ها، و 45٪ تا 50٪ از چربی مصرف کردند (Hurley, Seals, Hagberg, Goldberg, Ostrove, Holoszy, Wiest, & Goldberg, 1984).

آلن و همکاران al. (1985) پاسخ هورمونی سرم 3 بدنساز، 1 پاورلیفتر و 1 کشتی گیر را در طی یک چرخه 26 هفته ای انواع استروئیدهای آنابولیک-آندروژنی مورد مطالعه قرار داد. میانگین سنی آزمودنی ها 5.5±27 سال و وزنه زنی 5.9±7.4 سال بود. همه مردان در گذشته استروئید مصرف کرده بودند، اما 8 تا 12 هفته قبل از مطالعه از مصرف آنها خودداری کرده بودند. Methandienone، Stanozolol، Nandrolone، و یک آماده سازی تستوسترون حاوی تستوسترون پروپیونات، فنیل پروپیونات، ایزوکاپروات، و decanoate همگی در طول چرخه 26 هفته ای خود تجویز شدند.

دوز کل همه داروها از میانگین دوز اولیه mg/kg/day 0.22 به بالاترین میانگین دوز mg/kg/day 0.37 رسید. سطح تستوسترون سرم تمایل به افزایش داشت تا زمانی که در طول قطع به طور ناگهانی به زیر سطح نرمال کاهش یافت. همه افراد در طول مطالعه با وزنه تمرین کردند، اما هیچ تمرین هوازی انجام نشد. در طول 26 هفته؛ وزن بدن از 11.4 ± 86.8 کیلوگرم به 9.2 ± 92.0 افزایش یافت، وزن بدن بدون چربی از 7.5 ± 72.8 به 7.4 ± 80.6 افزایش یافت و چربی بدن از 6.4 ± 15.6 درصد به 4.8 ± 12.1 کاهش یافت. متوسط کالری دریافتی 15400 کیلوژول با مصرف پروتئین 2.3 گرم بر کیلوگرم گزارش شد. چهار نفر دچار ژنیکوماستی شدند که در هفته 20 ظاهر شد و تا 12 هفته پس از قطع داروها ادامه داشت (Alen, Reinila, Vihko, & Reijo, 1985).

هارلی تلاش می کند تا دوزهای دارویی مورد استفاده توسط ورزشکاران را با اشاره به دوزی که معمولاً برای کمبود آندروژن تجویز می شود، به نمایش بگذارد. این یک مرجع گمراه کننده برای قضاوت در مورد دوزهای ورزشی است، زیرا استروئیدهای آنابولیک-آندروژنی اغلب در دوزهای بیشتری برای اهدافی غیر از کمبود آندروژن استفاده می شوند.

به عنوان مثال، Hurley نشان می دهد که اکسی متولون (Anadrol) توسط یک فرد در دوز متوسط 87.5 میلی گرم در روز، 5.8 برابر بیشتر از مقدار معمول برای کمبود آندروژن استفاده شده است. دوز آزمودنی ها تقریباً تنها 1 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن در روز بود (Hurley, Seals, Hagberg, Goldberg, Ostrove, Holloszy, Wiest, & Goldberg, 1984). دوز واقعی توصیه شده برای کودکان و بزرگسالان 1-5 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز برای حداقل 3 تا 6 ماه است (Physicians Desk Reference، 1993).

سوالات متداول رژیم غذایی قبل از مسابقه بدنسازی

بدنسازی یا بادی بیلدینگ چیه ؟

بدنسازی یا بادی‌بیلدینگ یک فعالیت ورزشی است که به دو هدف اصلی می‌پردازد: افزایش اندازه و قدرت عضلات بدن. این ورزش به طور عمده با استفاده از وزنه‌ها، تراکمات، ورزش‌های قدرتی و تغذیه مناسب انجام می‌شود. بدن‌سازی علاوه بر اینکه به افزایش اندازه و قدرت عضلات کمک می‌کند، همچنین به کاهش چربی بدن، بهبود استقامت، افزایش اعتماد به نفس، بهبود قوام و انعطافپذیری، و بهبود کلی سلامتی و رشد عضلات کمک می‌کند. ورزشکاران بدن‌ساز به طور عموم نیازمند برنامه‌های تمرینی و تغذیه منظم و حفظ شکل بدن و عضلات خود هستند. این ورزشکاران علاوه بر اینکه برای اهداف بدنسازی شخصی خود تمرین می‌کنند، اغلب در رقابت‌ها و مسابقات بدن‌سازی شرکت می‌کنند تا قدرت‌ها و اندازه عضلات خود را به نظر دیگران نشان دهند. بدنسازی یا بادی‌بیلدینگ یک سبک زندگی فیزیکی و تمرینی است که نیازمند تمرین، تعهد، صبر و تغذیه مناسب است. اگر قصد دارید وارد دنیای بدنسازی شوید، بهتر است با توجه به اهداف و شرایط فردی خود، برنامه‌های تمرینی و تغذیه مناسبی را تعیین و پیگیری کنید.

رژیمهای غذایی بدنسازی و بادی بیلدینگ چگونه است ؟

رژیمهای غذایی برای بدنسازی و بادی‌بیلدینگ باید به منظور افزایش عضلات، بهبود استقامت، کاهش چربی بدن و حفظ سلامتی طراحی شده باشد. در ادامه چند نکته کلیدی را برای ایجاد یک رژیم غذایی مناسب برای بدنسازی و بادی‌بیلدینگ معرفی می‌کنم: 1. مصرف کالری متعادل: برای افزایش عضلات و سوخت کردن چربی بدن، باید تعداد کالری‌های مصرفی بیشتر از تعداد کالری‌های مصرفی بدن شما باشد. اما این میزان از کالری باید از منابع سالمی مانند پروتئین، کربوهیدرات و چربی‌های سالم تامین شود. 2. پروتئین: مصرف پروتئین به میزان کافی برای افزایش اندازه و قدرت عضلات بسیار مهم است. منابع پرهیزین شامل گوشت، مرغ، ماهی، تخم مرغ، سویا، لبنیات کم چرب و مغزها هستند. 3. کربوهیدرات: برای انرژی و استقامت لازم برای تمرینات بدنسازی، مصرف کربوهیدرات از منابع سالم مانند میوه، سبزیجات، نان‌های کامل و غلات متنوع بسیار حیاتی است. 4. چربی‌های سالم: مصرف چربی‌های سالم از منابعی مانند روغن زیتون، آووکادو، مغزها و مغز کرم ها به اندازه کافی نیز برای سلامتی بسیار مهم است. 5. تقسیم غذا: مصرف چند وعده کوچک غذایی در طول روز به جای چند وعده بزرگ می‌تواند بهترین راه برای افزایش عضلات و کاهش چربی بدن باشد. بهتر است قبل از شروع به بدنسازی و برنامه‌غذایی خود، با یک تغذیه‌شناس مشورت کنید تا یک برنامه غذایی مناسب برای اهداف شخصی خود طراحی کنید.

رایجترین رژیم غذایی بدنسازی و بادی بیلدینگ کدام است

یکی از رایج‌ترین رژیم‌های غذایی برای بدنسازی و بادی‌بیلدینگ، رژیم غذایی معروف افراد بدنساز است که به نام Dietary Approaches to Stop Hypertension یا به اختصار DASH شناخته می‌شود. این رژیم غذایی عمدتاً بر افزایش مصرف مواد غذایی سالم تاکید دارد و شامل موارد زیر می‌شود: 1. مصرف کالری منظم و متوازن: برای افزایش عضلات و کاهش چربی بدن، مهم است که کالری‌های مصرفی مناسب و تعادلی با تعداد کالری‌های مصرفی بدن تعیین شود. 2. وعده‌های کوچک و مکرر: تقسیم غذایی به وعده‌های کوچک و مکرر در طول روز برای بهینه‌سازی متابولیسم و دریافت انرژی مورد نیاز بدن بسیار مهم است. 3. مصرف پروتئین مناسب: انتخاب منابع پروتئین با کیفیت مانند گوشت، مرغ، ماهی، سویا و لبنیات کم چرب برای افزایش عضلات بسیار حیاتی است. 4. مصرف کربوهیدرات کامل: مصرف کربوهیدرات از منابع سالم مانند میوه، سبزیجات، نان‌های کامل و غلات متنوع در هر وعده غذایی برای تأمین انرژی و استقامت لازم برای تمرینات بدنسازی مهم است. 5. مصرف چربی‌های سالم: مصرف چربی‌های سالم از منابعی مانند روغن زیتون، آووکادو، مغزها و مغز کرم‌ها برای سلامتی بدن بسیار حائز اهمیت است. یادآوری مهم: هر فرد برای رسیدن به اهداف خود نیاز به برنامه غذایی سفارشی و منحصر به فرد دارد. برای رسیدن به بهترین نتایج، بهتر است با یک تغذیه‌شناس حرفه‌ای مشورت کنید و برنامه غذایی مناسب برای شما تعیین کنید.

بدترین نوع رژیم غذایی بدنسازی و بادی بیلدینگ کدام است

بدترین نوع رژیم غذایی برای بدنسازی و بادی بیلدینگ، آن رژیم‌هایی هستند که شامل افزایش مصرف کالری‌ها از طریق مواد غذایی ناسالم، چربی، شکر و نمک بالا و کالری‌های خالی از مغذیه است. این نوع رژیم‌ها ممکن است به یک افزایش وزن ناسالم، افزایش چربی بدن و مشکلات سلامتی منجر شوند. سه نکته مهم که باید در نظر گرفته شوند تا از بدترین رژیم‌های غذایی بدنسازی و بادی بیلدینگ اجتناب شود عبارتند از: 1. رژیم‌های های کالری بالا اما فاقد مواد غذایی کیفیتی مانند پروتئین‌های با کیفیت، کربوهیدرات کامل و چربی‌های سالم. اینگونه رژیم‌های می‌توانند به افزایش وزن بدن، افزایش چربی بدن و کاهش عضلات منجر شوند. 2. رژیم‌های چرب و پرکالری با مصرف مواد غذایی غنی از چربی اشباع شده و کلسترول بالا. این نوع رژیم‌ها ممکن است به مشکلات قلبی، عروقی و سیستم گوارشی منجر شوند. 3. رژیم‌های غذایی فقط محدود به یک گروه مواد غذایی خاص مانند پروتئین و کربوهیدرات، بدون توجه به تنوع و تعادل غذایی. این نوع رژیم‌ها می‌توانند منجر به کمبود مواد غذایی مهم و نقص‌های غذایی شوند. در نهایت، برای ارتقای سلامت و بهبود عملکرد بدنی، همواره بهتر است که از رژیم‌های غذایی تعادل‌یافته، متنوع و سالم استفاده کنید و از رژیم‌های ناسالم و نامناسب برای بدنسازی و بادی بیلدینگ اجتناب کنید.

آیا رژیم غذایی بدنسازان در فصل مسابقات و خارج فصل متفاوت است ؟

بله، رژیم غذایی بدنسازان معمولاً در فصل مسابقات و خارج از فصل متفاوت است. در فصل مسابقات، بدنسازان به دنبال رسیدن به وزن و ترکیب بدنی خاصی هستند تا بتوانند بهترین نتیجه را در رقابت‌ها به دست آورند. برای این منظور، آن‌ها ممکن است رژیم غذایی خود را تغییر دهند و به رژیم‌های کالری کمتر، پروتئین بیشتر و تنظیم دقیق مقدار کربوهیدرات و چربی توجه بیشتری داشته باشند. همچنین، در فصل مسابقات، بدنسازان ممکن است از روش‌های خاصی مانند مرحله‌بندی استفاده کنند تا وزن و ترکیب بدنی خود را منظم کنند. اما در خارج از فصل مسابقات، بدنسازان به توسعه الگوهای غذایی نگهداری از عضلات، افزایش قدرت و توانمندی، بهبود عملکرد و سلامتی بدن خود تمرکز می‌کنند. بنابراین، در این زمان‌ها ممکن است رژیم غذایی آن‌ها شامل مقادیر بیشتری از کربوهیدرات و چربی سالم، و مقدار پروتئین کمتر باشد. همچنین، آن‌ها می‌توانند بر روی تنوع غذایی و تأمین تمام مواد غذایی مورد نیاز بدن خود تمرکز کنند. بنابراین، برای بهترین عملکرد و نتایج، بدنسازان بهتر است که رژیم‌های غذایی خود را با توجه به هدف و مقصد خود (فصل مسابقات یا فصل غیرمسابقاتی) تنظیم و تطبیق دهند. همچنین، همواره مهم است که تغذیه‌شناسی حرفه‌ای مشاوره بخورند و رژیم غذایی مناسب برای خود را بر اساس نیازهای خاصشان ایجاد کنند.

بهترین رژیم غذایی در خارج فصل برای بدنسازان کدام است

بهترین رژیم غذایی برای بدنسازان در خارج از فصل مسابقات باید شامل تمامی گروه‌های غذایی مورد نیاز بدن و نیازهای غذایی آن‌ها باشد. در ادامه چند نکته و راهنمای کلی برای رژیم غذایی بدنسازان در خارج از فصل مسابقات آورده شده است: 1. پروتئین: برای حفظ و توسعه عضلات، پروتئین با کیفیت و کفایتی مانند مرغ، گوشت قرمز، ماهی، تخم مرغ، حبوبات و محصولات لبنی باید به میزان مناسب مصرف شود. 2. کربوهیدرات: کربوهیدرات تامین کننده انرژی مهم برای ورزشکاران هستند. استفاده از کربوهیدرات معقول و سالم مانند ماهیت‌ها، برنج، نان کامل، سبوس کنجد، سیب‌زمینی و سبزیجات می‌تواند منبع خوبی از انرژی باشد. 3. چربی‌های سالم: چربی‌های سالم مانند روغن‌های زیتون، روغن‌های ماهی، آووکادو و مغزها به مقدار معقول مصرف شوند. 4. میوه و سبزیجات: مصرف میوه و سبزیجات غنی از ویتامین‌ها، مواد معدنی و آنتی‌اکسیدان‌ها می‌تواند به حفظ سلامتی و افزایش انرژی و مقاومت بدن کمک کند. 5. آب: مصرف آب به مقدار کافی برای حفظ هیدراته شدن بدن در طول روز بسیار مهم است. همچنین، هر بدنساز باید رژیم غذایی خود را با توجه به نیازهای خاص بدن خود متنظم کند و از مشاوره با تغذیه‌شناسی حرفه‌ای استفاده کند تا رژیم مناسب برای خود طراحی کند.

آیا بدنسازان رقابتی و بادی بیلدینگ مجاز به استفاده از دارو در خارج فصل مسابقات هستند؟

استفاده از داروهای تقویتی و مواد محرک در بدن‌سازی بسیار پراستفاده است، اما در بسیاری از کشورها و تحت قوانین بسیار سخت چنین مصرفی ممکن است تحت تعقیب قانونی قرار بگیرد. برای مثال، در ایالات متحده، آژانس ضد دوپینگ (USADA) و سازمان ضد دوپینگ جهانی (WADA) و قانون‌های FDA ممکن است قوانین سخت و سنگینی دارند که استفاده از مواد محرک را ممنوع می‌کند. همچنین، استفاده از مواد آنابولیک استروئیدی و سایر مواد تحریک‌کننده ممکن است منجر به مشکلات جدی بهداشتی و عوارض جانبی شود. بنابراین، بهترین روش برای بدنسازی و بدست آوردن بدنی قوی و سالم، استفاده از تغذیه متنوع و سالم، برنامه‌های تمرینی مناسب و استراحت کافی است. همچنین، مشورت با پزشک و متخصص تغذیه برای راهنمایی در زمینه تغذیه و ورزش بسیار مؤثر و اصولی است.

بیشترین داروهای استفاده شده در خارج فصل مسابقات توسط بدنسازان کدام است؟

داروهایی که بعضی از بدنسازان در خارج از فصل مسابقات برای افزایش عضلات، کاهش چربی و افزایش عملکرد ورزشی استفاده می‌کنند، در بسیاری از موارد شامل موارد زیر می‌شوند: 1. آنابولیک استروئیدها: این داروها به مواد شیمیایی و هورمون‌هایی گفته می‌شود که عمدتاً برای افزایش تولید پروتئین در بدن و بهبود عملکرد عضلات استفاده می‌شوند. 2. محرک‌های سیستم عصبی مرکزی: موادی مانند آمفتامین و کوکائین که اثرات محرک‌کننده دارند و می‌توانند قدرت و تحریک را بهبود بخشند. 3. تیراندازان خوراکی: موادی که جذب مواد مغذی از روده را بهبود می‌بخشند و انرژی و قدرت را افزایش می‌دهند. 4. داروهای لاغری: داروهایی که به صورت دیورتیک تاثیر می‌گذارند و موجب از دست دادن آب و سایر مواد مغذی از بدن می‌شوند. 5. دیگر مواد تحریک کننده و عملکردهای مشابه. به هر حال، مصرف این داروها بدون نظر و نظارت پزشک و دستور العمل‌های صحیح می‌تواند به مشکلات عدیده برای سلامتی و نیز فعالیت ورزشی فرد منجر شود. از این رو، توصیه می‌شود که همواره از منابع معتبر و متخصصان بهداشت و تغذیه برای راهنمایی در زمینه استفاده از هر گونه داروی تقویتی استفاده کنید.

رفرنسهای استروئید آنابولیک آندروژنیک بدنسازی

Alen M, Reinila M, Vihko, Reijo (1985). Response of serum hormones to androgen administration in power athletes. Med Sci Sports Exerc, 17(3), 354-359.
Balon TW, Horowitz JF, Fitzsimmons KM (1992). Effects of carbohydrate loading and weight-lifting on muscle girth. International Journal of Sports Nutrition, 2, 328-334.
Bazzarre TL, Kleiner SM, Litchford MD (1990). Nutrition intake, body fat, and lipid profiles of competitive male and female bodybuilders. J Am Col of Nut, 2, 136-142.
de Boer D, De Jong EG, van Rossum JM, Maes AA (1991). Doping control of testosterone and human chorionic gonadotropin, a case study. Int J Sports Med, 12, 46-51.
Di Pasquale MG (1992). High fat, high protein, low carbohydrate diet, part 1. Drugs in Sports, 1(4), 8-9.
Di Pasquale MG (1993). Insulin, Chromium, and Vanadyl. Drugs in Sports, 2(1), 4-8.
Dragan GI, Vasiliu CA, Georgescu E (1987). Research concerning the effects of Refit on elite weightlifters. J Sports Med, 25(4), 246-250.
Elliot DL, Goldberg L, Kuehl KS, Catlin DH (1987). Characteristics of anabolic-androgenic steroid-free competitive male and female bodybuilders. Physician and Sportsmedicine, 15(6), 169-179.
Faber M, Benade´AJS, van Eck (1986). M. Dietary intake, anthropometric measurements, and blood lipid values in weight training athletes (bodybuilders). Int J Sports Med, 7, 342-346.
Florini JR (1987). Hormonal control of muscle growth. Muscle Nerve, 10, 577-598.
Forbes GB, Brown MR, Welle SL, Underwood LE (1989). Hormonal response to overfeeding. Am J Clin Nutr, 49, 608-611.
Friedman JE, Neufer PD, Dohm GL (1991). Regulation of glycogen resynthesis following exercise. Dietary considerations. Sports Med, 11, 232-234.
Grunewald KK, Baily RS (1993). Commercially marketed supplements for bodybuilding athletes. Sports Med, 15(2), 90-103.
Guzman M, Saborido A, Castro J, Molano F, Megias A (1991). Treatment with anabolic steroids increases the activity of the mitochondrial outer carnatine palmitoyltransferase in rat liver and fast twitch muscle. Biochem Pharmacol, 41(5), 833- 835.
Hickson Jr JF, Johnson TE, Lee W, Sidor RJ (1990). Nutrition and the precontest preparations of a male bodybuilder. Journal of the American Dietetic Association, 90, 264-267.
Hildebrand NL, Saldanha L, Endres J (1989). Dietary and exercise practices of college-aged female bodybuilders. J Am Diet Assc, 89(9), 1308-1310.
Hurley BF, Seals DR, Hagberg JM, Goldberg AC, Ostrove SM, Holloszy JO, Wiest, WG, Goldberg AP (1984). High-density-lipoprotein cholesterol in bodybuilders v powerlifters; negative effects of androgen use. JAMA, 252(4), 507-513.
International Federation of Bodybuilders (1987). IFBB guide book for judges, competitors, and organizers (amateur) (pp. 23-26). Montreal: International Federation of Bodybuilders.
Ivy JL (1991), Muscle glycogen synthesis before and after exercise. Sports Med, 11(1), 6-19.
Katch VL, Katch FI, Moffatt R, Gittleson M (1980). Muscular development and lean body weight in bodybuilders and weightlifters. Med Sci Sports Exerc, 12(5), 340-344.
Kleiner SM, Bazzarre TL, Litchford MD, (1990). Metabolic profiles, diet, and health practices of championship male and female bodybuilders. J Am Diet Assoc, 90(7), 962-967.
Kleiner SM, Calabrese LH, Fielder KM, Naito HK, Skibinski CI. (1989). Dietary influences on cardiovascular disease risk in anabolic steroid-using and nonusing bodybuilders. J Am Col Nut, 8(2), 109-119.
Kraemer WJ (1988). Endocrine response to resistance exercise. Med Sci Sports Exerc, 20, S152-S157.
Naveri H (1985). Blood hormone and metabolite levels during graded cycle ergometer exercise. Scand J Clin Lad Invest, 45, 599-603.
Paul GL (1989). Dietary protein requirements of physically active individuals. Sports Med, 8(3), 154-176.
Physicians Desk Reference (1993). (pp. 2390-2391) Medical Economics Data, 47.
Rejeski JW, Gregg E, Kaplan JR, Manuck SB (1990). Anabolic-Androgenic Steroids, Effects on Social Behavior and Baseline Heart Rate. Health Psychology, 9(6), 774-791.
Sandoval WM, Heyward VH, Lyons TM (1989). Comparison of body composition, exercise, and nutritional profiles of female and male bodybuilder at competition. J Sports Med, 29, 63-70.
Yesalis CE, Wright JE, Bahrke MS (1989). Epidemiological and policy issues in the measurement of the long-term health effects of anabolic-androgenic steroids. Sports Med, 8(3), 129-138.