اکثر روانشناسان ورزشی که در علوم ورزشی تحصیل کرده اند فقط برای رسیدگی به مسائل افزایش عملکرد به جای مسائل شخصی مشکل ساز تر آموزش دیده اند. نمونه هایی از مشکلات عملکردی که یک روانشناس ورزشی می تواند به آنها کمک کند عبارتند از: اضطراب رقابت، صحبت با خود ضعیف، مسائل انگیزشی و فرسودگی شغلی (هیمن، 1993). روانشناس ورزشی ممکن است مستقیماً با ورزشکاران، تک به تک یا گروهی یا با مربی کار کند. به طور کلی، برای روانشناسان ورزشی مناسب نیست که در حوزه های روانشناسی بالینی و مربیگری بدون مدارک بیشتر شرکت کنند.

به نظر می رسد کمبود برنامه های کاربردی روانشناسی ورزشی در شمال آمریکا وجود داشته باشد که مشاوران را به اندازه کافی انتخاب و آموزش دهد. برنامه های موجود معمولاً برنامه های آکادمیک دانشگاه هستند و آموزش اندکی یا بدون آموزش برای کار مشاوره در این زمینه ارائه می دهند (Orlick & Partington, 1987). Orlick & Partington (1987) تجربه میدانی هدایت شده را برای آموزش مهارت های ذهنی مرتبط به ورزشکاران و مربیان پیشنهاد می کنند.

روانشناسان ورزشی که زمان بیشتری را به صورت انفرادی با ورزشکاران دارای رتبه بالاتر سپری کردند، نسبت به ورزشکارانی که رتبه کمتری داشتند و کمترین زمان را با روانشناس ورزشی گذراندند، تأثیر کاربردی بیشتری داشتند.

بهترین روانشناسان ورزشی دارای ویژگی های زیر بودند:

• 1. دوست داشتنی بود و چیزی بسیار کاربردی و مشخص برای ارائه داشت
  2. انعطاف پذیر و قادر به برآوردن نیازهای فردی با ارائه ورودی های خاص شخص است
  3. به اندازه کافی در دسترس برای ایجاد ارتباط با ورزشکاران فردی، نگرش مراقبت
  4. اوایل کار با ورزشکار (چند ماه تا چند سال)
  5. تماس های متعدد با ورزشکاران فردی که از اوایل سال شروع می شود
  6. چندین جلسه پیگیری با ورزشکاران انفرادی در طول فصل انجام داد.

بدترین روانشناسان ورزشی دارای ویژگی های زیر بودند:

• 1. مهارت های بین فردی ضعیف
  2. کاربرد ضعیف روانشناسی در ورزش (در تمرین، مسابقه یا ورزش اعمال نمی شود)
  3. غیر حساس یا انعطاف ناپذیر نسبت به نیازهای فردی، روش شناسی کاربردی برای همه
  4. تماس انفرادی محدود با ورزشکاران (سخنرانی ها و جلسات گروهی زیاد)
  5. استفاده نامناسب از مهارت های مشاوره در مسابقه (روان قبل از رویداد را تغییر می دهد)
  6. زمان بد، در ابتدا خیلی دیر در فصل درگیر شد
  7. ورودی یا بازخورد کمی مشاور

در برنامه های روانشناسی ورزشی کاربردی باید کار درسی بیشتر کاربردی و کمتر نظری ارائه شود. دانش آموزان باید تشویق شوند یا حتی ملزم به تمرین و ارائه انواع تکنیک های روانشناختی در محیط های ورزشی گروهی و فردی شوند. برنامه‌هایی باید توسعه یابد تا همکاری بین برنامه‌های ورزشی دانشگاهی و برنامه‌های روانشناسی ورزشی کاربردی را در بر بگیرد. آموزش اضافی باید شامل نوعی کارآموزی با یک روانشناس ورزشی کاربردی موفق باشد. پس از جلسات تمرین، دانش‌آموزان می‌توانند بازخورد ارزشمندی را هم از ورزشکار و هم از ناظر فوق‌العاده دریافت کنند (اورلیک و پارتینگتون، 1987).

ویژگی های مشاوران عالی در طرح کلی مطالعه اورلیک و پارتینگتون (1987) مشخصات مطلوبی برای یک روانشناس ورزشی است. آموزش رسمی ممکن است مشکل کمتری باشد، به ویژه از آنجایی که اکثر روانشناسان ورزشی ظاهراً مقدار زیادی از مهارت های خود را دور از کلاس درس می آموزند (اورلیک و پارتینگتون، 1987). از منظر یک ورزشکار، آموزش عملی روانشناس ورزشی از اهمیت بالایی برخوردار است.