تصویربرداری تشخیصی

یک یا چند مورد از معاینات تصویربرداری تشخیصی زیر ممکن است برای تایید وجود شکستگی ناشی از استرس استفاده شود.

• اشعه ایکس از سطوح پایین تشعشع برای ارائه تصاویری از ساختارهای متراکم در بدن، از جمله استخوان، استفاده می کند. اشعه ایکس معمولا اولین معاینه تصویربرداری تشخیصی است که انجام می شود. شکستگی‌های استرسی اغلب به سختی در عکس‌برداری با اشعه ایکس بلافاصله پس از آسیب دیده می‌شوند و ممکن است تنها زمانی قابل مشاهده باشند که آسیب شروع به بهبودی کند، که ممکن است 10 تا 14 روز پس از شروع درد باشد. در صورت مشکوک بودن به شکستگی اما در ابتدا قابل مشاهده نبود، تصویربرداری اشعه ایکس ممکن است پس از چند هفته تکرار شود.
• تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) از یک میدان مغناطیسی قوی و امواج رادیویی برای نشان دادن نمای دقیق بافت نرم اطراف استخوان استفاده می کند. می توان از آن برای شناسایی ناهنجاری های اطراف یک شکستگی استرسی استفاده کرد. این ناهنجاری ها در MRI 1-2 روز پس از آسیب ظاهر می شوند.
• سونوگرافی یک آزمایش حساس است که می‌تواند شکستگی‌های استرسی را در استخوان‌های سطحی مانند استخوان‌های پا تشخیص دهد.
• اسکن استخوان از یک ماده رادیواکتیو (به نام ردیاب) استفاده می کند که به جریان خون تزریق می شود و یک اسکنر مخصوص که می تواند ماده را شناسایی کرده و تصاویری از استخوان ها تولید کند. شکستگی استرس در اسکن استخوان در مقایسه با ناحیه آسیب ندیده تیره تر به نظر می رسد.
• اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT) از پرتو برای ایجاد تصویری از استخوان‌ها و مفاصل پا استفاده می‌کند و می‌تواند برای جستجوی شکستگی‌های استرسی و همچنین برای برنامه‌ریزی بهترین رویکرد در صورت نیاز به جراحی برای درمان استفاده شود.

MRI به دلیل حساسیت بالا و توانایی آن در تشخیص خطوط شکست، عموماً استاندارد طلایی در شناسایی شکستگی های استرسی در نظر گرفته می شود.